David Hare’s Proposal of an Alternative Religion to Object to the Commercial Religion of Thatcherism

1980’lerin İngiliz politik tiyatrosu, Margaret Thatcher hükümetinden ve bu hükümetin önce
ekonomiye sonra toplumsal hayatın her alanına nüfuz eden politikalarından yoğun biçimde
etkilenmiştir. Politik tiyatro yazarları, söz konusu on yılın başlarında, toplumsal ve politik hayatta
meydana gelen ani değişikliklere hemen yanıt verememişlerdir. Dönemin ancak ikinci yarısında çok
sayıda eser üretmeye başlamışlar ve Thatcher hükümetinin sadece devlet kurumları değil insanların
özel hayatları üzerinde de etkisi olduğunu gösterme cesareti bulabilmişlerdir. Politik tiyatronun
öncülerinden birisi olan David Hare, 1980’lere geldiğinde, kendi politik tiyatro yazarlığını gözden
geçirmiş ve bu yeni dönemin gerekleriyle uyumlu olacak şekilde yenilemiştir. Sonuç olarak, 1988
yılında sahnelenen The Secret Rapture (Sessiz Ölüm) adlı eserinde politikayı, insanların özel hayatlarına
sızmış şekilde resmetmiş ve doğrudan devlet politikalarını eleştirme yoluna girmemiştir. Dahası, Hare söz konusu oyunda mevcut dönemin toplumsal ve özel hayat bağlamında geçerli olan değerleriyle bir
önceki on yılda benimsenen değerleri karşı karşıya getirmiştir. Sonrasında da, Thatcher’ın ülkesinde
uygun görülen ekonomik-dini yaklaşım karşısına, ana karakteri Isobel vasıtasıyla yeni bir ahlaki-dini
alternatif çıkarmıştır.

British political drama of the 1980s was heavily under the influence of
Margaret Thatcher’s government and its policies which were
introduced to the economy and which diffused into every domain of
public life. Political dramatists could not respond immediately to the
abrupt changes that occured in social and political life at the beginning
of the decade. They got prolific only in the second half of the decade and
dared to display the influence of Thatcher’s government not only on the
state institutions but also on the private lives of the people. One of the
foregoing political dramatists, David Hare, in the 1980s, looked back on
his dramaturgy and revised it in tune with the requirements of this new
decade. As a result, in The Secret Rapture, staged in 1988, Hare dwells
upon the state politics as insinuated into people’s private lives rather
than directly criticise it. Moreover, Hare contrasts, in the play, the
dominant values of the present decade, in social and private terms, with
those embraced in the previous decade. Then, he creates a new moralreligious alternative by the help of the protagonist Isobel in clash with
the economical-religious attitude endorsed by Thatcher’s Britain.