YUNANİSTAN (B. TRAKYA) TÜRK EDEBİYATINDA BARIŞ ÖZLEMİ

Öz: İnsann elinden yiten her değer gibi barşn da değeri ve önemi onun
yokluğunda anlaşlr. Dünyada barşn önemini en iyi anlayanlar savaş
dehşetini yüz yüze yaşamş olan halklardr kuşkusuz. İnsanlk tarihi,
insanoğlunun varoluş serüveninin korkunç örnekleriyle, trajik
deneyimleriyle doludur. Yakn geçmişten günümüze dek bu trajedi
Bosna’da, Irak’ta, Suriye’de ve kimi Afrika ülkesinde birbirlerini
boğazlayan, ateşin içinde, açlk ve yokluk içinde inleyen halklar üzerinde
oynanmaktadr. Balkan halklar ve aralarnda yaşayan çeşitli topluluklar,
dünyay istedikleri gibi biçimlendirmek isteyenlerce tasarlanmş
düşmanlklar ve bu güçlerin çkarlaryla beslenmiş olan savaşn bedelini
en ağr biçimde ödemişlerdir. Balkan coğrafyasndaki bütün halklar,
savaşn korkunç yüzüne tank olmuşlardr. Ancak şuras bir gerçek ki,
savaşn en kolay hedefi, bu ülkelerde yaşayan ve büyük ölçüde korumasz
olan aznlklar olmuştur her zaman. Her toplumda şiddet ve savaş yanls
olduğu gibi barşsever insanlar da vardr muhakkak. Barşa duyulan
özlemin sanatta ve edebiyatta özel bir yeri vardr. Edebiyat, kendi sihirli
gücüyle savaş denilen bu insanlk vahşetine karş durur. Yunan
toplumunda barşa vurgu yapan güçlü kalemler hep olmuştur.
Aristofanis’ten Ritsos’a kadar bu gelenek hep sürmüştür. Bunun gibi
Yunan toplumu içinde yaşayan bir aznlk toplumu olan Bat Trakya
Türkleri de barş türkülerini edebiyatn diliyle söyleyegelmişlerdir.