TÜRK VE FARS EDEBİYATLARINDA SEVGİLİDEN YÜZ ÇEVİRME

The lover's love towards the beloved creates the basic structure of Diwan literature. In this regard, there is a common
classical understanding of love: beloved shows coquetry and lover pampers her. However, lover's reluctance and refusal to
beloved can be subject of some poets' works. This matter, which is contrary to accustomed way and is known as Vâsûht
School in Iran literature, is used as the main theme in this style of poetry. Vâsûht in persian language means refusal. In this
study, the emergence of the above mentioned school, its famous representatives and main features will be generally
investigated and its refelections and use in Turkish literature will be examined.

Divan edebiyatının temel yapısını, âşığın maşuka olan aşkı oluşturmaktadır. Bu bağlamda alışılagelen klâsik bir aşk anlayışı
vardır: Sevgili naz yapar ve âşık onun nazını çeker. Ancak bazı şairlerin eserlerinde aşığın sevgiliyi istememesi ve ondan yüz
çevirmesi söz konusu olabilir. Alışkanlıklara aykırı olan bu husus, İran edebiyatında Vâsûht Mektebi adı ile anılan şiir tarzında
ana tema olarak işlenmektedir. Vâsûht, Farsçada ‘yüz çevirme’ anlamındadır. Bu çalışmada söz konusu mektebin ortaya
çıkışı, ünlü temsilcileri ve belli başlı özellikleri, genel hatları ile ele alınacak ve onun Türk edebiyatındaki yansımaları ve
işlenişi incelenecektir.