İSTANBUL’DA YAŞANAN MEKÂNSAL DÖNÜŞÜMLER BAĞLAMINDA SOYLULAŞTIRMANIN YENİDEN KONUMLANDIRILMASI

Küreselleşme sürecinin hız kazanmasıyla kentsel politikaların belirlenmesinde küresel ağların ve ulus-aşırı sermaye
hareketlerinin artan ağırlığı soylulaştırmanın coğrafyasal yayılımına neden olurken, neo-liberal ekonomi politikalarıyla
birlikte kendisine biçilen rolün değişmesi de devleti, soylulaştırmanın başat aktörü haline getirmiştir.
Klasik soylulaştırma olarak adlandırılan ilk dönem soylulaştırmanın basit görünümünün aksine, farklı mekânsal ve
zamansal bağlamlarda farklı biçimler altında ortaya çıkan soylulaştırmanın bu yeni görünümünün kent içerisinde
hangi mekânsal dönüşüm süreçlerini tanımlayacağı konusunda bir kavramsallaştırma sorunu ortaya çıkmıştır. Bu
çalışmada literatürdeki soylulaştırma tartışmaları ve İstanbul’da meydana gelen süreç ekseninde soylulaştırmanın,
kentsel politika uygulamaları sonucu ortaya çıkan diğer dönüşüm süreçlerinden aktörlerinin ve gerçekleştiği
mekânların içsel özellikleri bağlamında farklılaştığı ileri sürülecektir. Bu farklılaşmanın uygulanan politikaların
biçimlenmesinde temel belirleyicilerden biri olduğu düşünülmektedir. Çünkü soylulaştırma sürecine dâhil olan
aktörler diğer dönüşüm süreçlerindeki aktörlerden sahip oldukları ekonomik sermaye hacminin yanı sıra sosyal
ve kültürel sermaye hacimleri bakımından da farklılaşırlar. Soylulaştırma ise aktörlerinin sahip olduğu sermaye
hacmiyle ilintili olarak herhangi bir kentsel mekânda değil bariz bir şekilde sosyal ve kültürel auraya sahip olan
mekânlarda ortaya çıkar. Bu doğrultuda çalışmanın amacı literatür taraması ve soylulaştırmayla diğer dönüşüm
süreçlerinin karşılaştırmalı analizinin yapılması aracılığıyla soylulaştırmanın bir kentsel politika değil hangi kentsel
politikanın nerede ve nasıl uygulanacağının genel hatlarını çizen bir çerçeve olduğunun gösterilmesidir